Loslaten

Onze hond Pippy is al bijna 15 jaar en dat is te merken; Ze is een wandelend skeletje met een velletje erover, niet meer goed zindelijk en ze loopt moeilijk.  Doordat ze 2 jaar geleden een herseninfarct heeft gehad, heeft ze geen controle meer over haar achterpoten, waardoor ze ook regelmatig omvalt en  het haar niet lukt om zelfstandig op te staan. Omdat ze nog eet, geen pijn heeft en vrolijk is, vindt de dierenarts het nog niet nodig om haar in te laten slapen. Maar het is duidelijk dat het einde nadert.

Hartstikke verdrietig natuurlijk, want jeetje wat hebben we veel met haar meegemaakt en wat houden we veel van haar. Maar omdat het proces zo geleidelijk gaat, voelt het ook heel natuurlijk. We kunnen ons langzaam voorbereiden op het afscheid dat gaat komen. Hoe anders is dat als een geliefd persoon of dier plotseling en onverwacht komt te overlijden. Dan kan het zomaar voelen alsof je hart ineens uit je lijf wordt gerukt en een leeg gat achterlaat in je borstkas.

Het is vreemd dat we ons hele leven bezig zijn ons te hechten aan iets of iemand om het dan vervolgens weer los te laten. En dat, dat loslaten zo onnatuurlijk, ja bijna onmenselijk voelt, terwijl de enige zekerheid die we in het leven hebben is dat we doodgaan. Allemaal.

Het hele hechtings- en loslaat proces is ook goed terug te vinden in ouder-kind relaties. Vanaf de geboorte van je kind begint het al met het doorknippen van de navelstreng en zo gaat het loslaten maar door. Zodat je kind zich zelfstandig kan redden in deze wereld. Terwijl het tegelijkertijd belangrijk is dat het kind zich veilig hecht om later een stabiele volwassene te worden.

Het lijkt bijna wel alsof het hele leven draait om dat evenwicht tussen hechten en loslaten. Logisch misschien als je het vanuit een energetisch proces bekijkt. Negatieve lading trekt positieve lading aan en visa versa en negatieve/positieve lading stoot negatieve/positieve lading af. Daardoor wordt beweging gecreëerd en beweging creëert weer groei en transformatie. Precies dat wat we doen in ons leven. Je zou het ook yin en yang kunnen noemen, zon en maan, dag en nacht, zomer en winter en ga zo maar door. En het zijn geen duellerende krachten, zoals het soms wel lijkt bij bijvoorbeeld plotseling verlies, maar het is een harmonieuze beweging om twee polen die samen een eenheid vormen.

Omdat alles uit energie bestaat en energie niet zomaar kan verdwijnen, geloof ik dat Pip straks niet verdwijnt, maar dat haar energie zal transformeren in iets anders. Iets wat ik helaas niet meer kan zien en vasthouden, maar wat wel in mijn hart aanwezig zal blijven. Mooi toch? Dat maakt het loslaat proces net dat stukje makkelijker.